Synchroniciteit: definitie

De synchroniciteit is het betekenisvolle toeval tussen een innerlijke gebeurtenis en een uiterlijk teken, zonder een zichtbaar direct causaal verband. Het concept komt uit de psychologie van Carl Jung.

De tarot wordt meestal gelezen in het licht van dit begrip: de legging lijkt op het innerlijke moment van het subject te antwoorden, niet door een mechanische causaliteit, maar door een betekenisvolle overeenkomst.

Dit idee laat toe te begrijpen hoe een lezing juist kan lijken zonder opgevat te worden als pure voorspelling: de kaarten veroorzaken de feiten niet, maar treden in resonantie met de situatie van de persoon.

De synchroniciteit biedt zo een kader om de tarot te denken zonder zijn toevlucht te nemen tot magie noch hem te herleiden tot het toeval: wat telt is de betekenis die opduikt uit de ontmoeting tussen de legging en het moment.

Men gebruikt ze best met voorzichtigheid: een betekenisvol toeval erkennen staat niet gelijk met het bewijzen van een bovennatuurlijke verbinding. Het is een innerlijke leessleutel, geen objectieve demonstratie van verborgen oorzaken.

Voor veel lezers beschrijft de synchroniciteit juist wat ze beleven in een goede raadpleging: het gevoel dat de getrokken kaarten op verrassende wijze in dialoog treden met wat de persoon nodig heeft te zien.

Zo begrepen nodigt de synchroniciteit uit tot een houding die tegelijk open en voorzichtig is: de betekenis die uit een toeval opduikt ernstig nemen, zonder er een bewijs van verborgen krachten of een absolute zekerheid van te maken.