Sembolizm: tanım

Sembolizm, arkanalara anlam derinliğini veren işaretlerin, biçimlerin, renklerin, jestlerin ve figürlerin bütünüdür. Taronun konuştuğu maddenin kendisidir.

Ne estetiğe ne süse indirgenir: imgeleri, sayıları, uzamsal ilişkileri ve deneyim yapılarını anlamlı bir bütünde eklemleyen karmaşık bir görsel dil oluşturur.

Sembolizmi okumak bir imgede dekordan başka bir şeyi tanımaktır: bir anlam mantığı. Her renk, her nesne ve her duruş kartın anlamının kuruluşuna katılır.

Taronun sembolizmi çeşitli geleneklere —Hristiyan, hermetik, astrolojik, halk— dayanır; bunlar yüzyıllar boyunca imgelerde tortulaşmıştır.

Bu dili bilmek inceleme ve duyarlılık gerektirir: kodları katı bir sözlüğe dönüştürmeden öğrenmek ve imgelerin açılımın içinde birbiriyle ilişki içinde konuşmasına izin vermek.

Temelde sembolizm taroyu basit bir şans oyunundan ayıran şeydir: bir kart bütününü düşünmeye veren ve bir yorumu destekleyebilen bir imgeler repertuarına dönüştürür.

Bu yüzden sembolizmin incelenmesi asla bitmez: her gelenek, her deste ve her okuma nüanslar ekler ve taroyu kapalı bir kod değil tükenmez bir görsel dil kılan bu birikmiş zenginliktir.

Bu dili bilmek hem kültür hem ihtiyat ister: kodları bilip okumak ve aynı zamanda keyfî anlam yansıtmaktan kaçınmak; sembol yönlendirir ama tek bir kapalı anahtara indirgenmez. Renk, jest, sayı ve uzamsal ilişkiler okumanın ham maddesidir.

Bu yüzden simgecilik incelemesi asla bitmez: her gelenek, her deste, her okuma bir nüans ekler ve bu birikmiş zenginlik tam da tarotu kapalı bir kod değil, tükenmez bir görsel dil yapar. Simgeciliği tanımak, tarotu kendi dilinde okumayı öğrenmektir.