Anima / Animus: tanım

Anima ve animus, Carl Jung'un psikolojisinin, taronun imgeciliğinde bulunan, psişenin sırasıyla dişil kutbunu (anima) ve eril kutbunu (animus) temsil eden kavramlarıdır.

Jung bu iki kutbu bilinçdışının yapılandırıcı güçleri olarak belirledi: her kişinin içinde taşıdığı ve ilişkilerini ve izdüşümlerini etkileyen, karşı cinsin içsel imgeleri.

Taroda İmparatoriçe (anima) ve İmparator (animus) gibi kartlar bu enerjileri cisimleştirir, ama başka figürler de okuma bağlamına göre onları etkinleştirebilir.

Katı toplumsal roller değil, psişik nitelikler söz konusudur: animada alıcılık, duyarlılık ve bağ; animusta öne çıkış, yapı ve eylem, tüm kişilerde mevcut.

Okumada bu arketiplerle çalışmak izdüşümleri, ilişkisel örüntüleri ve iki kutup arasındaki içsel dengeye giden yolları belirlemeye yardım eder.

Animayı ve animusu bütünleştirmek bireyleşme sürecinin parçasıdır: bu içsel güçleri tanımak ve uyumlamak daha tam bir kişiliğe ve izdüşümden daha özgür ilişkilere götürür.

Bu kavramları katı eril ve dişil savları olarak değil, okuma araçları olarak anlamak gerekir: her kişide, cinsiyetinden bağımsız mevcut psişik kutupları betimlerler. Bu esneklikle kullanıldığında, figür kartlarını ve bir açılımın ilişkilerini daha ince biçimde ve stereotiplere düşmeden okumaya yardım ederler.

Anima ile animus'u bütünleştirmek bireyleşme sürecinin parçasıdır: bu iç güçleri tanımak ve uyumlamak daha tam bir kişiliğe ve yansıtmalardan daha özgür ilişkilere götürür. Katı toplumsal roller değil, ruhsal nitelikler söz konusudur ve herkeste bulunur.

Bu kavramları, eril-dişil üzerine katı savlar olarak değil okuma araçları olarak anlamak gerekir: cinsiyetten bağımsız olarak herkeste bulunan ruhsal kutupları betimler. Bu esneklikle kullanıldığında figür kartlarıyla açılımın ilişkisini daha incelikle, klişeye düşmeden okumaya yardım eder.