Eşzamanlılık: tanım

Eşzamanlılık, içsel bir olay ile dışsal bir işaret arasındaki, görünür dolaysız bir nedensel bağ olmaksızın anlamlı çakışmadır. Kavram Carl Jung'un psikolojisinden gelir.

Taro çoğu kez bu kavramın ışığında okunur: açılım öznenin içsel anına mekanik bir nedensellikle değil, anlam dolu bir karşılıkla yanıt veriyor gibidir.

Bu fikir bir okumanın salt bir kehanet olarak tasarlanmadan nasıl doğru görünebileceğini anlamayı sağlar: kartlar olgulara neden olmaz, kişinin durumuyla rezonansa girer.

Eşzamanlılık böylece taroyu büyüye başvurmadan ve onu rastlantıya indirgemeden düşünmek için bir çerçeve sunar: önemli olan açılım ile an arasındaki karşılaşmadan doğan anlamdır.

Onu ihtiyatla kullanmak gerekir: anlamlı bir çakışmayı tanımak doğaüstü bir bağlantıyı kanıtlamaya eşit değildir. İçsel bir okuma anahtarıdır, gizli nedenlerin nesnel bir kanıtı değil.

Birçok okuyucu için eşzamanlılık tam da iyi bir görüşmede yaşadıklarını betimler: çekilen kartların, şaşırtıcı biçimde, kişinin görmesi gereken şeyle diyaloga girdiği duygusu.

Böyle anlaşıldığında eşzamanlılık hem açık hem ihtiyatlı bir tutuma çağırır: bir çakışmadan doğan anlamı ciddiye almak, ondan gizli güçlerin bir kanıtı ya da mutlak bir kesinlik çıkarmadan.

İhtiyatla kullanmak gerekir: anlamlı bir denk düşüşü kabul etmek doğaüstü bir bağ kanıtlamakla aynı şey değildir. İç bir okuma anahtarıdır, gizli bir nedenin nesnel kanıtı değil. Birçok okuyucu için eşzamanlılık tam da iyi bir danışmada yaşananı betimler.

Böyle anlaşıldığında eşzamanlılık hem açık hem ihtiyatlı bir tutuma çağırır: denk düşüşten doğan anlamı ciddiye almak ama onu gizli bir gücün kanıtına ya da mutlak bir kesinliğe çevirmemek. Çekilen kartın, kişinin görmesi gerekenle şaşırtıcı biçimde diyalog kurduğu duygusudur.