Synchroniczność: definicja

Synchroniczność to znaczące zbieżność między zdarzeniem wewnętrznym a znakiem zewnętrznym, bez widzialnego bezpośredniego związku przyczynowego. Pojęcie pochodzi z psychologii Carla Junga.

Tarot często czyta się w świetle tego pojęcia: rozkład zdaje się odpowiadać wewnętrznej chwili podmiotu nie przez mechaniczną przyczynowość, lecz przez odpowiedniość pełną sensu.

Ta idea pozwala zrozumieć, jak czytanie może wydawać się trafne, nie będąc pomyślane jako czysta przepowiednia: karty nie powodują faktów, lecz wchodzą w rezonans z sytuacją osoby.

Synchroniczność oferuje więc ramę, by myśleć o tarocie bez uciekania się do magii i bez sprowadzania go do przypadku: liczy się sens wyłaniający się ze spotkania między rozkładem a chwilą.

Należy używać jej z ostrożnością: uznanie znaczącej zbieżności nie równa się udowodnieniu nadprzyrodzonego połączenia. To klucz czytania wewnętrznego, a nie obiektywny dowód ukrytych przyczyn.

Dla wielu czytających synchroniczność opisuje właśnie to, czego doświadczają w dobrej konsultacji: poczucie, że wyciągnięte karty, w zaskakujący sposób, prowadzą dialog z tym, co osoba potrzebuje dostrzec.

Tak rozumiana, synchroniczność zaprasza do postawy zarazem otwartej i ostrożnej: brać na poważnie sens wyłaniający się ze zbieżności, nie czyniąc z niego dowodu ukrytych sił ani absolutnej pewności.

Używać trzeba z ostrożnością: uznać znaczący zbieg to nie to samo, co dowieść więzi nadprzyrodzonej. To klucz czytania wewnętrznego, a nie obiektywny dowód ukrytej przyczyny. Dla wielu czytelników synchroniczność właśnie opisuje to, czego doświadcza się w dobrej konsultacji.

Tak pojęta synchroniczność wzywa do postawy zarazem otwartej i ostrożnej: poważnie brać sens rodzący się ze zbiegu, lecz nie czynić zeń dowodu ukrytej siły ani absolutnej pewności. To poczucie, że wyciągnięta karta zadziwiająco wiedzie dialog z tym, co człowiek ma zobaczyć.