Anima / Animus: definicja

Anima i animus to pojęcia psychologii Carla Junga, które reprezentują, odpowiednio, biegun żeński (anima) i męski (animus) psychiki, obecne w obrazowości tarota.

Jung określił te dwa bieguny jako siły strukturujące nieświadomości: wewnętrzne obrazy płci przeciwnej, które każda osoba nosi w sobie i które wpływają na jej relacje i projekcje.

W tarocie karty jak Cesarzowa (anima) i Cesarz (animus) wcielają te energie, ale inne figury też mogą je uaktywnić zależnie od kontekstu czytania.

Nie chodzi o sztywne role społeczne, lecz o jakości psychiczne: receptywność, wrażliwość i więź w animie; afirmacja, struktura i działanie w animusie, obecne u wszystkich osób.

Praca z tymi archetypami w czytaniu pomaga zidentyfikować projekcje, schematy relacyjne i drogi ku wewnętrznej równowadze między dwoma biegunami.

Integracja animy i animusa należy do procesu indywiduacji: rozpoznanie i zharmonizowanie tych wewnętrznych sił prowadzi do osobowości pełniejszej i relacji bardziej wolnych od projekcji.

Należy rozumieć te pojęcia jako narzędzia czytania, a nie jako sztywne twierdzenia o tym, co męskie i żeńskie: opisują bieguny psychiczne obecne u każdej osoby, niezależnie od jej płci. Używane z tą giętkością, pomagają czytać karty figuralne i relacje rozkładu z większą finezją i bez popadania w stereotypy.

Integrować animę i animusa to część procesu indywiduacji: uznać i zgrać te wewnętrzne siły wiedzie ku pełniejszej osobowości i ku relacjom wolniejszym od projekcji. Chodzi o jakości duszy, a nie o sztywne role społeczne, i są obecne u wszystkich.

Te pojęcia trzeba rozumieć jako narzędzia czytania, a nie jako sztywne twierdzenia o męskim i kobiecym: opisują bieguny duszy obecne u każdego niezależnie od płci. Przy tej giętkości pomagają czytać związek kart figuralnych z rozkładem subtelniej, nie wpadając w klisze.