Cień: definicja

Cień to w psychologii Carla Junga wyparta lub zaprzeczona część ja. W tarocie odsłania się często poprzez karty trudne lub lękane.

Cień to nie złośliwość: to, czego odmawiamy w sobie zobaczyć, aspekty odrzucone, ignorowane czy osądzone jako nie do przyjęcia, które jednak należą do osoby.

Karty jak Diabeł, Wieża czy Śmierć często odzwierciedlają materiał cienia: to, co niepokoi, przeraża lub na co wolelibyśmy nie patrzeć wprost.

Praca z tymi kartami w tarocie sprzyja integracji: rozpoznanie ukrytego zmniejsza jego nieświadomą moc. To, co widziane i przyjęte, przestaje działać w sekrecie.

Z cieniem nie należy walczyć, lecz go zintegrować: zawiera też energię i zaprzeczone zasoby, siłę, pragnienie czy witalność, które, raz rozpoznane, mogą oddać się w służbę osobie.

Dlatego karty lękane nie są koniecznie niekorzystne: dobrze czytane, sygnalizują właśnie miejsce, gdzie praca świadomości może wyzwolić i przemienić osobę.

Dlatego w czytaniu karty cienia zasługują na szczególną i staranną uwagę: dobrze poprowadzone, są często tymi, które najbardziej pomagają osobie, bo sygnalizują dokładny punkt, gdzie praca świadomości może uwolnić powstrzymaną energię.

Karty jak Diabeł, Wieża czy Śmierć często odbijają materiał cienia: to, co niepokoi, straszy, z czym nie chce się stanąć twarzą w twarz. Pracować z tymi kartami w Tarocie sprzyja integracji: uznać ukryte zmniejsza jego nieświadomą siłę.

Z cieniem się nie walczy, lecz go integruje: obejmuje on i odrzucone energie i zasoby — siłę, pragnienie, żywotność — które uznane mogą służyć człowiekowi. Dlatego karta budząca lęk nie jest koniecznie złowróżbna; dobrze czytana, wskazuje miejsce pracy świadomości, która może wyzwolić.