Talia Tarota: definicja

Tarot to przede wszystkim, historycznie, gra karciana, która pojawiła się w północnych Włoszech w XV wieku, zanim została stopniowo, od XVIII wieku, obdarzona zastosowaniami symbolicznymi, wróżebnymi lub ezoterycznymi.

Ten wymiar historyczny przypomina, że karty tarota należą do złożonej kultury wizualnej i strukturalnej — odziedziczonej po sztuce średniowiecznej, renesansie i tradycjach ludowych — a nie do czysto abstrakcyjnego systemu wymyślonego do celów wróżebnych.

Jako gra tarot liczy 78 kart: 22 atuty (przyszłe arkana wielkie), 4 kolory po 10 kart liczbowych i 4 figury dworskie na kolor, czyli 56 arkanów małych. Dał początek wielu nadal praktykowanym lokalnym wariantom, w tym tarotowi francuskiemu.

Odróżnienie gry tarota (przedmiotu historycznego i kulturowego) od praktyki wróżebnej (symbolicznego czytania kart) pozwala podejść do tarota z większym niuansem i uniknąć mylenia historii materialnej z późnymi odczytaniami okultystycznymi.

Pamiętanie o tej podwójnej naturze — gra historyczna i nośnik symboliczny — pozwala podejść do tarota rygorystycznie i uniknąć zarówno pogardy redukującej go do zwykłej rozrywki, jak i mistyfikacji zapominającej o jego pochodzeniu.

To podwójne dziedzictwo jest właśnie tym, co stanowi bogactwo tarota: przedmiot kulturowy o udokumentowanej historii, a zarazem żywy język symboliczny otwarty na interpretację.

Odróżniać grę w Tarota (przedmiot historyczno-kulturowy) od praktyki wróżebnej (symbolicznego czytania kart) to podchodzić do Tarota z większym odcieniem i unikać mylenia historii materialnej z późniejszymi odczytaniami ezoterycznymi. Pierwsze trzy wieki Tarot był w istocie grą karcianą.

Trzymać w pamięci tę podwójną naturę — historyczna gra i matryca symboliczna — to podchodzić do Tarota rzetelnie; to unika i pogardy, sprowadzającej go do prostej zabawy, i mistyfikacji zapominającej o jego pochodzeniu. To podwójne dziedzictwo stanowi bogactwo Tarota.