Tarot Thoth: definicja

Tarot Thota to talia pomyślana w XX wieku, silnie związana ze złożoną tradycją ezoteryczną, która miesza symbolizm, kabałę, astrologię i hermetyzm.

Związany z Aleisterem Crowleyem i malarką Friedą Harris, nie czyta się go jak Tarota Marsylskiego: należy do innej architektury symbolicznej, o wiele bardziej naładowanej odpowiedniościami okultystycznymi.

Jego karty zawierają gęste warstwy sensu — litery hebrajskie, znaki astrologiczne, atrybucje kabalistyczne — które wymagają znajomości systemu Crowleya, by w pełni je czytać.

Ważne jest, by wyraźnie odróżnić go od tradycji marsylskich, nawet jeśli niektórzy praktycy krążą między kilkoma systemami i łączą ich klucze czytania.

Jego estetyka, dzieło Friedy Harris, jest o wielkim bogactwie wizualnym, z abstrakcyjnymi i wibrującymi kompozycjami, które odróżniają go zarówno od Marsylskiego, jak i od Rider-Waite-Smith.

Poznanie go pomaga zrozumieć różnorodność nowoczesnego tarota: obok Marsylskiego i Rider-Waite-Smith, Thot stanowi jedną z wielkich rodzin czytania współczesnego.

By do niego podejść, zaleca się wcześniejsze studium: wiele jego kart rozumie się tylko ze znajomością atrybucji astrologicznych i kabalistycznych, które Crowley im przypisał i które często figurują wpisane w sam obraz. Dlatego zaleca się nie mieszać go pochopnie z czytaniem marsylskim, lecz podejść do niego jako do kompletnego systemu, z własną logiką i słownictwem. Jego studium nagradza tego, kto szuka bardziej ezoterycznego i ustrukturyzowanego spojrzenia na tarot.

Jego estetyka, dzieło Friedy Harris, niesie wielkie bogactwo wizualne z kompozycjami abstrakcyjnymi i wibrującymi i odróżnia go i od Marsylii, i od Rider-Waite-Smith. Jego karty niosą gęste warstwy sensu; by czytać pełnie, trzeba znać system Crowleya.

By doń podejść, zaleca się wcześniejsze studium: wiele jego kart rozumie się dopiero przy znajomości astrologicznych i kabalistycznych przypisań, które Crowley im nadał i często wpisał w sam obraz. Dlatego nie należy lekko mieszać go z czytaniem marsylskim, lecz podchodzić jak do całościowego systemu o własnej logice.