Tarot: definicja

Tarot to zarazem gra karciana i system symboliczny złożony z arkanów, używany w celach rozrywkowych, kulturowych, dydaktycznych czy interpretacyjnych przez całą swoją historię.

Jest jednocześnie przedmiotem historycznym, narodzonym jako gra w północnych Włoszech około XV wieku, systemem ikonograficznym o wielkim bogactwie i językiem symbolicznym reinterpretowanym przez liczne tradycje.

Jego bogactwo bierze się właśnie z tej wielości zastosowań i warstw sensu: rozrywkowy u źródła, był później czytany w kluczu wróżebnym, ezoterycznym, psychologicznym i symbolicznym.

Składa się klasycznie z 78 kart: 22 arkanów wielkich, tworzących serię symboliczną, i 56 arkanów małych, rozłożonych na cztery kolory kojarzone z czterema żywiołami.

W Tarot Nova tarot ujmuje się jako język ustrukturyzowany, wymagający i głęboko symboliczny, a nie jako narzędzie mechanicznej przepowiedni czy przedmiot czysto dekoracyjny.

Zrozumieć tarot zakłada więc nie sprowadzanie go do jednego z jego obliczy: jego interes leży właśnie w skrzyżowaniu historii, obrazu, symbolu i praktyki interpretacyjnej.

Przez swoją długą historię i nadzwyczajną plastyczność tarot mógł być grą salonową, narzędziem wróżebnym, podporą medytacji i narzędziem introspekcji; zrozumieć go w całej rozległości to przyznać, że żadne z tych obliczy samo nie wyczerpuje tego, co te siedemdziesiąt osiem kart może zaoferować.

Dzięki długiej historii i niezwykłej giętkości Tarot mógł być grą salonową, narzędziem wróżebnym, oparciem medytacji i środkiem samoobserwacji. Zrozumieć go w całej szerokości to uznać, że żadna z tych grani w pojedynkę nie wyczerpuje tego, co mogą dać te siedemdziesiąt osiem kart.

Rozumieć Tarota zakłada więc nie sprowadzać go do jednej grani: jego ciekawość leży właśnie w skrzyżowaniu historii, obrazu, symbolu i praktyki interpretacyjnej. To podwójne dziedzictwo — historyczna gra i język symboliczny — stanowi jego bogactwo.