Orakl Belline: definicja

Orakl Belline liczy 53 karty. Jego trzon stanowi 49 kart podzielonych na siedem serii po siedem: każda z nich podlega jednej z siedmiu planet astrologii tradycyjnej, którymi są Słońce, Księżyc, Merkury, Wenus, Mars, Jowisz i Saturn.

Trzy karty nie należą do żadnej planety: Przeznaczenie, zwane też Kluczem, Gwiazda Mężczyzny i Gwiazda Kobiety. 53. karta, niebieska, nie służy do odczytu: tradycja czyni z niej ochronny talizman.

Każda karta łączy obraz, tytuł i symbol swojej planety. W talii nie ma podziału na Arkana Wielkie i Arkana Małe, nie ma serii buław, kielichów, mieczy czy denarów ani figur dworskich: rolę rodziny pełni planeta, a klucz do odczytania daje tytuł.

Rysunki przypisuje się Edmondowi Billaudotowi, znanemu jako Mag Edmond (1829-1881), który miał je wykonać w połowie XIX wieku. Odnaleziony przez jasnowidza Belline'a orakl ukazał się po raz pierwszy w 1960 roku, a już w 1961 roku wydało go wydawnictwo Grimaud, które rozpowszechnia go do dziś.

Klasyczny odczyt wykonuje się w układzie krzyża z pięciu kart: po lewej to, co sprzyja, po prawej to, co temu przeciwdziała, u góry osąd, u dołu rozwiązanie, a pośrodku synteza.

To orakl, a nie tarot: rządzi nim logika planetarna, a nie liczbowa, i klucze interpretacyjne Tarot de Marseille nie dają się na niego przenieść. Edmond narysował też kompletny tarot, wydany później jako Wielki Tarot Belline — to jednak inna talia.