Tarotspel: definitie

De tarot is eerst, historisch, een kaartspel, verschenen in Noord-Italië in de 15e eeuw, voor hij geleidelijk bekleed werd met symbolische, divinatorische of esoterische gebruiken vanaf de 18e eeuw.

Deze historische dimensie herinnert eraan dat de tarotkaarten behoren tot een complexe visuele en structurele cultuur — geërfd van de middeleeuwse kunst, de Renaissance en de volkstradities — en niet tot een puur abstract systeem uitgevonden met divinatorische doeleinden.

Als spel telt de tarot 78 kaarten: 22 troeven (de toekomstige grote arcana), 4 kleuren van 10 numerieke kaarten en 4 hoffiguren per kleur, oftewel 56 kleine arcana. Hij heeft talrijke lokale varianten voortgebracht die nog beoefend worden, waaronder de Franse tarot.

Het tarotspel (historisch en cultureel object) onderscheiden van de divinatorische praktijk (symbolische lezing van de kaarten) laat toe de tarot met meer nuance te benaderen en verwarring tussen de materiële geschiedenis en de late occultistische herlezingen te vermijden.

Deze dubbele aard voor ogen houden — historisch spel en symbolische drager — laat toe de tarot met rigueur te benaderen en zowel de minachting die hem herleidt tot een eenvoudig tijdverdrijf als de mystificatie die zijn oorsprong vergeet te vermijden.

De tarot kennen als spel verarmt zijn symbolische dimensie niet: integendeel, het verankert hem in een reële geschiedenis en geeft zijn beelden hun culturele dichtheid terug.

Zo verbindt het tarotspel verleden en heden: een oud object, geboren voor het vermaak, dat in de loop der eeuwen een instrument van reflectie en symbolische lezing geworden is.