Tarot: definitie

De tarot is tegelijk een kaartspel en een symbolisch systeem samengesteld uit arcana, gebruikt voor ludieke, culturele, pedagogische of interpretatieve doeleinden doorheen zijn geschiedenis.

Hij is gelijktijdig een historisch object, geboren als spel in Noord-Italië rond de 15e eeuw, een iconografisch systeem van grote rijkdom en een symbolische taal geherinterpreteerd door meerdere tradities.

Zijn rijkdom komt juist voort uit die pluraliteit van gebruiken en betekenislagen: ludiek in zijn oorsprong, werd hij daarna gelezen in divinatorische, esoterische, psychologische en symbolische sleutel.

Hij bestaat klassiek uit 78 kaarten: 22 grote arcana, die een symbolische reeks vormen, en 56 kleine arcana, verdeeld over vier kleuren geassocieerd met de vier elementen.

Bij Tarot Nova wordt de tarot benaderd als een gestructureerde, veeleisende en diep symbolische taal, eerder dan als een instrument van mechanische voorspelling of een puur decoratief object.

De tarot begrijpen veronderstelt dus hem niet te herleiden tot één van zijn facetten: zijn belang ligt juist in de kruising tussen geschiedenis, beeld, symbool en interpretatieve praktijk.

Door zijn lange geschiedenis en zijn buitengewone plasticiteit heeft de tarot salonspel, divinatorisch instrument, meditatiedrager en introspectie-instrument kunnen zijn; hem in heel zijn omvang begrijpen betekent aanvaarden dat geen van die facetten op zich uitput wat deze achtenzeventig kaarten kunnen bieden.

Hem in al zijn rijkdom benaderen vraagt dus een open blik: de tarot is tegelijk erfgenaam van een lange visuele geschiedenis en een levende taal die elke lezer, elke school en elke tijd op hun eigen manier blijven herinterpreteren.