Divinatorische tarot: definitie

De divinatorische tarot duidt het gebruik van de tarot aan gericht op het belichten van een situatie, een vraag of een dynamiek in gang. Hij herleidt zich niet tot de ruwe voorspelling: hij dient ook als drager van begrip, van oriëntatie en van symbolische lezing.

Zijn doel is niet zozeer een gesloten toekomst aan te kondigen als wel de krachten in het spel in het heden te verhelderen: tendensen, obstakels, middelen en mogelijke aflopen als niets verandert. De kaart beschrijft een dynamiek, geen vast lot.

Een serieuze benadering van de divinatorische tarot vergt methode, coherentie, voorzichtigheid en onderscheidingsvermogen. De kwaliteit van de vraag, de keuze van de legging en het vermogen om de kaarten met elkaar te articuleren zonder de betekenis te forceren zijn van belang.

Hij onderscheidt zich van het puur psychologische of introspectieve gebruik van de tarot, ook al kruisen beide benaderingen elkaar vaak: eenzelfde legging kan gelezen worden als praktische oriëntatie en als innerlijke spiegel naargelang de intentie van de raadpleging.

Men herinnert zich best zijn grenzen: de divinatorische tarot vervangt geen persoonlijke beslissing, geen professioneel, medisch of juridisch advies. Het is een reflectie-instrument dat helpt helderder te zien, geen autoriteit die voor de persoon beslist.

Historisch verspreidde het divinatorische gebruik van de tarot zich vanaf de 18e eeuw met auteurs zoals Etteilla, die overeenkomsten en leesmethoden vastlegden; men kent die traditie best zonder er een dogma of een gesloten recept van te maken.

Zo blijft de divinatorische tarot vóór alles een taal van oriëntatie: hij belicht de weg in plaats van hem op te leggen, en laat de persoon meester van haar eigen beslissingen.