Tıkanma: tanım

Tıkanma, bir konumun ya da bir kartın açılımda öne çıkardığı bir direnç, gerilim ya da engelleme öğesidir. Bir durumun hareketini frenleyen şeyi işaret eder.

Mutlak bir kötülük olması şart değildir: bir korkuyu, bir katılığı, bir bedeli, içsel bir çelişkiyi, bir sınırı ya da ilerlemeden önce tanınması gereken bir gerçeklik noktasını gösterebilir.

Ciddi bir okumada tıkanma dramatize etmek için değil, doğru hareketi engelleyen şeyi aydınlatmak için oradadır. Onu adlandırmak, anlamaya ve belki aşmaya doğru atılmış ilk adımdır.

Bazen tıkanma koruyucudur: aceleci bir kararı önleyen bir direnç ya da bir şeyin henüz olgunlaşmadığını gösteren bir işaret. Onu iyi okumak, yalnızca nasıl ortadan kaldırılacağını değil, hangi işlevi gördüğünü sormayı gerektirir.

Yapılandırılmış bir açılımda engel ya da tıkanma konumu yardım ve evrim konumlarıyla diyaloga girer: neye çarptığımızı ve karşıtlık yoluyla hangi kaynakların seferber edilebileceğini gösterir.

Tıkanmayı anlamak yararlı bir okuma için temeldir: olumsuz bir hüküm yerine, üzerinde çalışılacak kesin bir nokta sunar, güçlüğü eyleme dönüştürülebilir bir bilgiye çevirir.

İşte bu yüzden bir okumada tıkanmayı kesin biçimde belirlemek çoğu kez herhangi bir kehanetten daha yararlıdır: tam olarak eyleme geçilecek, boyun eğilecek ya da bazen bir şeyin olgunlaşmasını beklenecek yeri gösterir.

Bazen tıkanma koruyucudur: aceleci bir kararı önleyen bir direnç ya da bir şeyin henüz olgunlaşmadığının işaretidir. Onu iyi okumak için yalnızca nasıl kaldırılacağını değil, hangi işlevi gördüğünü de sormak gerekir; her engel aşılması gereken bir düşman değildir.

Yapılandırılmış bir açılımda engel konumu, yardım ve ilerleme konumlarıyla diyalog kurar: neye çarpıldığını ve karşıtlık yoluyla hangi kaynağın seferber edilebileceğini gösterir. Böylece bir tıkanmayı kesin biçimde adlandırmak çoğu zaman herhangi bir kehanetten daha yararlıdır.