Tarot: tanım

Taro hem bir kart oyunu hem arkanalardan oluşan bir sembolik sistemdir; tarihi boyunca eğlencesel, kültürel, pedagojik ya da yorumsal amaçlarla kullanılmıştır.

Aynı anda hem XV. yüzyıl civarında Kuzey İtalya'da oyun olarak doğmuş tarihsel bir nesne, hem büyük zenginlikte bir ikonografik sistem, hem birçok gelenek tarafından yeniden yorumlanmış bir sembolik dildir.

Zenginliği tam da bu kullanım çokluğundan ve anlam katmanlarından gelir: kökende eğlenceseldi, sonra kehanetsel, ezoterik, psikolojik ve sembolik anahtarda okundu.

Klasik olarak 78 karttan oluşur: sembolik bir dizi oluşturan 22 büyük arkana ve dört unsurla ilişkilendirilen dört takıma dağılmış 56 küçük arkana.

Tarot Nova'da taro mekanik bir kehanet aracı ya da salt dekoratif bir nesne yerine yapılandırılmış, talepkâr ve derinden sembolik bir dil olarak ele alınır.

Taroyu anlamak bu yüzden onu yüzlerinden yalnızca birine indirgememeyi gerektirir: ilgisi tam da tarih, imge, sembol ve yorumsal pratik arasındaki çaprazdadır.

Uzun tarihi ve olağanüstü esnekliği nedeniyle taro salon oyunu, kehanet aracı, meditasyon desteği ve içe bakış aracı olabilmiştir; onu tüm genişliğiyle anlamak, bu yüzlerin hiçbirinin tek başına bu yetmiş sekiz kartın sunabileceğini tüketmediğini kabul etmektir.

Uzun tarihi ve olağanüstü esnekliği sayesinde tarot salon oyunu, kehanet aracı, meditasyon dayanağı ve içe bakış aracı olabildi. Onu tüm genişliğiyle anlamak, bu yönlerin hiçbirinin tek başına bu yetmiş sekiz kartın sunabileceğini tüketmediğini kabul etmektir.

Tarotu anlamak bu yüzden onu tek bir yöne indirgememeyi gerektirir: ilgisi tam da tarih, imge, simge ve yorumsal pratik arasındaki kesişmededir. Bu ikili miras — tarihsel oyun ve simgesel dil — onun zenginliğini oluşturur.