İşaretçi (Significator): tanım

İşaretçi (significator), danışanı ya da bir okumanın merkezî temasını temsil etmek için seçilen ya da çekilen karttır. Bir çapa gibi işler: diğer kartlara çevresinde dönecekleri bir başvuru noktası verir.

Kasıtlı olarak seçilebilir —doğum kartıyla, kişinin görünüşü ya da karakteriyle, ya da sezgiyle— veya açılımın başında desteden rastgele çekilebilir.

İşlevi okumayı merkezlemektir: açılımın söz ettiği «kim»i ya da «ne»yi tanımlar, böylece diğer kartlar boşlukta değil, onunla ilişki içinde yorumlanır.

Tüm yöntemler onu kullanmaz. Bazı okuyucular durumun merkezini açılımın kendisinin açığa çıkarmasına izin vermek için işaretçi belirlememeyi yeğler, başkaları onu vazgeçilmez sayar.

Kullanıldığında onu muhakemeyle seçmek ve tüm okuma boyunca gözde tutmak gerekir: her kartın işaretçiyle ilişkisi çoğu kez açılımın en açığa çıkarıcı anahtarlarından biridir.

İşaretçi bir okumanın her zaman somut birini ya da bir şeyi ilgilendirdiğini hatırlatır: açılımı bu merkeze çapalamak genel yorumlardan kaçınır ve onu sorulan soruya sadık tutar.

Pratikte işaretçiyi iyi seçmek ve diğer kartların onunla nasıl bağlandığını gözlemek okumayı kişiye merkezli ve sorusuna sadık tutmanın basit ve etkili bir yoludur.

Kullanıldığında ayırt etmeyle seçilmeli ve okuma boyunca görüşte tutulmalıdır: her kartın gösterge kartıyla ilişkisi çoğu zaman açılımın en açıklayıcı anahtarlarından biridir. İsteyerek seçilebilir — doğum kartı, kişinin görünüşü, sezgiyle — ya da açılımın başında rastgele çekilebilir.

Gösterge kartı, okumanın her zaman somut birine ya da bir şeye ilişkin olduğunu hatırlatır: açılımı bu merkeze çapalamak genel yorumdan kaçınır ve sorulan soruya bağlı tutar. Tüm yöntemler onu kullanmaz; kimisi merkezin açılımca açığa çıkmasını yeğler.