Etik İlke: tanım

Etik ilke (charte), taronun danışana saygılı bir pratiğini yönlendiren deontolojik ilkeleri toplar. Rızayı, gizliliği, tıbbi ya da hukuki tanının yokluğunu ve entelektüel dürüstlüğü kapsar.

İşlevi düşünümsel pratiği manipülasyondan ayırmaktır. Hem danışanı, taşkın ya da kaygılandırıcı savlardan, hem okuyucuyu, taronun sunabileceğinin ve sunamayacağının berrak bir çerçevesini koyarak korur.

Olağan noktaları arasında ölümü ya da hastalığı kestirmemek, bağımlılığı teşvik etmemek, kişinin karar özgürlüğüne saygı göstermek ve durum gerektirdiğinde profesyonellere yönlendirmek bulunur.

Etik bir pratik dile de özen gösterir: geleceği kapatan determinist formülasyonlardan kaçınır ve olasılıklar açmayı yeğler, açılımın düşünceyi yönlendirdiğini ve kişisel kararın yerine geçmediğini hatırlatarak.

Açık ya da örtük bir etik ilke benimsemek bir ciddiyet işaretidir: okuyucunun sorumluluğunu ve aracın sınırlarını anladığını gösterir, özellikle kırılgan ya da incinebilir durumdaki kişiler karşısında.

Herkesçe tanınan tek bir kod olmasa da birçok okuyucu ve dernek kendi etik ilkesini yazdı ve her danışanın onu önceden bilebilmesi gerekir: neyin saygı göreceğini, hangi tür soruların kabul edildiğini ve kişisel verilerin nasıl işlendiğini bilmek şeffaf ve sorumlu bir pratiğin parçasıdır.

Etik bir uygulama söze de özen gösterir: geleceği kapatan belirlenimci formüllerden kaçınır ve olanakları açmayı yeğler; açılımın düşünmeyi yönlendirdiğini, kişisel kararın yerini almadığını hatırlatır. Olağan ilkeleri ölüm ya da hastalığı önceden söylememeyi, bağımlılığı teşvik etmemeyi içerir.

Herkesçe kabul edilen tek bir norm yoktur ama birçok okuyucu ve kurum kendi etik tüzüğünü yazar ve her danışan onu önceden bilebilmelidir. Neyin saygı gördüğünü, hangi tür soruların kabul edildiğini ve kişisel bilgilerin nasıl ele alındığını bilmek şeffaf ve sorumlu bir uygulamanın parçasıdır.