Beyaz: tanım

Beyaz çoğu kez berraklık, sadelik, açıklık, hakikat ve çıplaklıkla ilişkilendirilen sembolik bir renktir. Bir tür arılığı çağrıştırabilir, ama elverişliliği, yalınlığı ve ışığı da.

Bir içerikten çok beyaz bir alan imler: boş bir sayfa, olası bir başlangıç, bir şeyin yazılabileceği bir vahiy yeri. Henüz biçim almamış olanın rengidir.

Taronun ikonografisinde giysilerde, arka planlarda ve masumiyeti, saydamlığı ya da ruhsal bir ilkeyi vurgulayan ayrıntılarda belirir. Nadiren ikincildir: çoğu kez imgenin özselini işaretler.

Anlamı sabit değildir: beyaz arılık ve berraklık olarak, ama soğukluk, boşluk ya da yokluk olarak da okunabilir, karta ve onu kuşatan kromatik atmosfere göre.

Sembolik bir okumada beyaz bu yüzden her zaman diğer renklerle ve kartın işleviyle ilişki içinde yorumlanmalıdır. Yalıtık az şey söyler; bağlamda nüanslar ve bütünü aydınlatır.

Siyah, kırmızı ya da mavi karşısında beyaz çoğu kez imgede bir duraklama ya da soluk gibi işler: ayırır, aydınlatır ve diğer renklere nefes aldırır, böylece hem yokluğu hem aşırılığı dikkatli bir kromatik okumada anlamlıdır.

Nihayetinde beyazı okumak imgede belagatli bir sessizliği okumaktır: bağlama ve onu kuşatan renklere göre vaat eden ve aydınlatan ya da tersine soğutan ve kaygılandıran bir alan.

Siyah, kırmızı ve maviye karşı beyaz çoğu zaman imgedeki bir duraklama ya da soluk alma gibi işler: böler, aydınlatır ve öbür renklerin nefes almasını sağlar. Bu yüzden hem yokluğu hem aşırılığı, dikkatli bir renk okumasında anlam taşır.

Sonuçta beyazı okumak, imgedeki anlamlı sessizliği okumaktır: bağlama ve kuşatan renklere göre vaat eden ve aydınlatan bir uzam ya da tersine soğutan ve tedirgin eden bir uzam. Saflık ve ışık kadar soğukluk, boşluk ve yokluk olarak da okunabilir.