Tasowanie: definicja

Tasowanie kart to akt mieszania talii przed rozkładem. Pełni zarazem funkcję praktyczną, uczynienia talii losową, i funkcję rytualnego przygotowania czytania.

To więcej niż mechaniczne mieszanie: to chwila skupienia, ustanawiania intencji i przygotowania. Wielu czytających korzysta z tego gestu, by skupić umysł na postawionym pytaniu.

Każdy czytający rozwija własny rytuał tasowania: mieszać z wierzchu, robić riffle, rozłożyć karty na stole i poruszać nimi w kole, lub łączenie kilku metod.

Cel praktyczny to zagwarantować przypadek, tak by ułożenie kart nie było z góry określone. Bez wystarczającego mieszania rozkład traci swój otwarty i nieprzewidywalny charakter.

Na planie symbolicznym tasowanie kart sygnalizuje przejście od czasu zwyczajnego do czasu czytania: znamionuje początek konsultacji i pomaga stworzyć odpowiednie nastawienie wewnętrzne do interpretacji.

Nie ma jednej poprawnej metody: ważne, by mieszanie było wystarczające i by gest miał sens dla tego, kto czyta, służąc za pomost między pytaniem a wyciągnięciem kart.

Dlatego należy tasować bez pośpiechu: poświęcenie mieszaniu koniecznego czasu należy do czytania, i często zauważa się różnicę między rozkładem przygotowanym z uwagą a innym zrobionym na łapu-capu.

Każdy czytelnik wypracowuje swój obrzęd tasowania: mieszać z wierzchu, robić riffle, rozkładać karty na stole i poruszać w kółko lub łączyć kilka sposobów. Cel praktyczny to zapewnić losowość, by układ kart nie był z góry przesądzony.

W planie symbolicznym tasować karty znaczy przejście od czasu świeckiego do czasu czytania: znaczy początek konsultacji i pomaga stworzyć nastrój wewnętrzny stosowny do interpretacji. Nie ma jedynie słusznego sposobu; ważne, by tasowanie było wystarczające, a gest — znaczący dla czytelnika.