Kodeks Etyczny: definicja

Karta etyczna zbiera zasady deontologiczne, które kierują praktyką tarota pełną szacunku dla konsultującego. Obejmuje zgodę, poufność, brak diagnozy medycznej czy prawnej i uczciwość intelektualną.

Jej funkcją jest odróżnienie praktyki refleksyjnej od manipulacji. Chroni zarazem konsultującego, przed twierdzeniami nadużywającymi czy niepokojącymi, i czytającego, ustalając jasną ramę tego, co tarot może i czego nie może zaoferować.

Wśród jej zwyczajnych punktów figuruje nieprzepowiadanie śmierci ani choroby, niezachęcanie do zależności, poszanowanie wolności decyzji osoby i kierowanie do profesjonalistów, gdy sytuacja tego wymaga.

Praktyka etyczna dba też o język: unika sformułowań deterministycznych, które zamykają przyszłość, i woli otwierać możliwości, przypominając, że rozkład ukierunkowuje refleksję i nie zastępuje osobistej decyzji.

Przyjęcie karty etycznej, jawnej czy domyślnej, to znak powagi: pokazuje, że czytający rozumie swoją odpowiedzialność i granice narzędzia, zwłaszcza wobec osób kruchych czy w sytuacji podatności.

Choć nie istnieje jeden kodeks uznany przez wszystkich, wielu czytających i stowarzyszeń spisało własną kartę etyczną, i należy, by każdy konsultujący mógł ją poznać z góry: wiedzieć, co będzie respektowane, jaki typ pytań jest akceptowany i jak traktowane są dane osobowe, należy do praktyki przejrzystej i odpowiedzialnej.

Etyczna praktyka dba też o słowo: unika formuł deterministycznych, które zamykają przyszłość, i woli otwierać możliwości; przypomina, że rozkład kieruje namysłem, a nie zastępuje osobistej decyzji. Jej zwykłe zasady to nie przepowiadać śmierci lub choroby, nie podsycać zależności.

Nie ma jednej normy uznanej przez wszystkich, lecz wielu czytelników i organizacji pisze swą kartę etyczną, a każdy pytający powinien móc poznać ją z góry. Wiedzieć, co się szanuje, jakie pytania się przyjmuje i jak obchodzi się z danymi osobowymi, to część przejrzystej i odpowiedzialnej praktyki.