Symboliczny Wąż: definicja

Wąż to głęboko ambiwalentny obraz symboliczny, związany z przemianą, przebiegłością, siłą witalną, wiedzą, a także z niebezpieczeństwem. To jeden z najbardziej dwuznacznych symboli w całej historii symbolicznej.

Jego linienie, ta okresowa zmiana skóry, czyni z niego godło odnowy, regeneracji i odrodzenia. To samo stworzenie może więc przywoływać i odnawiające się życie, i śmierć, która je poprzedza.

W innych tradycjach wciela pokusę, wiedzę zakazaną lub ukrytą moc. To podwójne oblicze — mądrość i groźba — jest właśnie tym, co czyni go tak bogatym i tak delikatnym w interpretacji.

W pracy tarologicznej jego czytanie zależy od kontekstu ikonograficznego i mobilizowanego systemu symbolicznego: nie znaczy tego samego zwinięty, wzniesiony, w kole (gryzący własny ogon) czy przeszyty inną figurą.

Można go czytać jako energię witalną i konieczną przemianę lub jako przebiegłość, jad i utajone niebezpieczeństwo, zależnie od kart sąsiednich i postawy postaci, które mu towarzyszą w obrazie.

Bardziej niż ustalać jeden sens, warto zapytać, które oblicze węża uaktywnia rozkład: to, które leczy i odnawia, czy to, które kusi i zatruwa, bo oba współistnieją w tym samym symbolu.

Przez swą ambiwalencję wąż nagradza czytanie uważne na szczegół: jego postawa, otoczenie i karty, które go otaczają, decydują, czy wciela mądrość, która przemienia, czy jad, który paraliżuje.

Zamiast ustalać jeden sens, trzeba zapytać, które oblicze węża uaktywnia rozkład: oblicze leczące i odnawiające czy oblicze kuszące i zatruwające; oba współistnieją w jednym symbolu. Zrzucanie skóry czyni go emblematem odnowy, odrodzenia i zmartwychwstania.

Z powodu tej dwoistości wąż nagradza czytanie uważne na szczegół: jego postawa, otoczenie i otaczające karty określają, czy ucieleśnia przeobrażającą mądrość, czy paraliżujący jad. W innych tradycjach ucieleśnia i pokusę, i zakazaną wiedzę.