Kielichy: definicja

W arkanach małych kielichy odsyłają do rejestru emocjonalnego, miłosnego, relacyjnego i wewnętrznego. Mówią o tym, co się czuje, dzieli, otrzymuje lub mieści — o całości uczuciowych i relacyjnych wymiarów doświadczenia.

Nie należy sprowadzać ich do zwykłej sentymentalności. Kielichy mogą też przywoływać głębię więzi, jakość przyjęcia, kruchość, wewnętrzną gościnność lub uczuciowe bogactwo sytuacji.

W podejściu symbolicznym kielichy rozjaśniają sposób, w jaki osoba wchodzi w relację z sobą, z innymi i z przeżywanym doświadczeniem. Odsyłają do krążenia emocji, zdolności słuchania i pamięci uczuciowej.

Jako kolor kielichy obejmują dziesięć kart liczbowych (od asa do dziesiątki) i cztery karty dworskie (paź, rycerz, dama i król kielichów), czyli czternaście kart w sumie. Każda odmienia szczególny niuans rejestru relacyjnego i uczuciowego.

Przewaga kielichów w rozkładzie ukierunkowuje czytanie ku temu, co uczuciowe i relacyjne, i zaprasza do obserwacji, jak krążą emocje osoby i jakie miejsce zajmują więzi w postawionej sytuacji.

Dobrze czytać kielichy zakłada nie mylenie intensywności emocji z jej słusznością: kielich może mówić o płodnej miłości jak i o zależności, o hojnym przyjęciu jak i o przelewaniu, a kontekst rozkładu uściśla jej ton.

Jako kolor kielichy obejmują dziesięć kart liczbowych (od Asa do Dziesiątki) i cztery dworskie (paź, rycerz, królowa, król), razem czternaście; każda gra szczególny odcień rejestru relacyjno-uczuciowego. Przewaga kielichów w rozkładzie kieruje czytanie ku uczuciowo-relacyjnemu.

By dobrze czytać kielichy, nie należy mylić siły uczucia z jego trafnością: kielichy mogą mówić i o owocnej miłości, i o zależności, i o hojnym przyjęciu, i o przelaniu. Kontekst rozkładu doprecyzowuje ich ton; pytanie zawsze brzmi, co się z uczuciem robi.