Symbolische slang: definitie

De slang is een diep ambivalent symbolisch beeld, geassocieerd met de transformatie, de sluwheid, de levenskracht, de kennis en ook het gevaar. Het is een van de meest dubbelzinnige symbolen van heel de symbolische geschiedenis.

Haar vervelling, die periodieke verandering van huid, maakt haar tot embleem van vernieuwing, regeneratie en wedergeboorte. Hetzelfde wezen kan zo het leven dat zich vernieuwt en de dood die het voorafgaat oproepen.

In andere tradities belichaamt ze de verleiding, de verboden kennis of de verborgen macht. Dat dubbele gezicht — wijsheid en bedreiging — is juist wat haar zo rijk en zo delicaat te interpreteren maakt.

In een tarotwerk hangt haar lezing af van de iconografische context en van het gemobiliseerde symbolische systeem: ze betekent niet hetzelfde opgerold, opgericht, in een cirkel (zich in de staart bijtend) of doorkruist door een andere figuur.

Ze kan gelezen worden als levenskracht en noodzakelijke transformatie, of als sluwheid, gif en latent gevaar, naargelang de naburige kaarten en de houding van de personages die haar in het beeld vergezellen.

Eerder dan een unieke betekenis vast te leggen, vraagt men zich best af welk gezicht van de slang de legging activeert: dat wat geneest en vernieuwt, of dat wat verleidt en vergiftigt, want beide leven samen in hetzelfde symbool.

Door haar ambivalentie beloont de slang een lezing aandachtig voor het detail: haar houding, haar omgeving en de kaarten die haar omringen beslissen of ze de wijsheid die transformeert of het gif dat verlamt belichaamt.