Spiegel: definitie

De spiegeltechniek stelt twee kaarten tegenover elkaar om de spanning te lezen die tussen hen ontstaat: het bewuste tegenover het onbewuste, het gewenste tegenover het gevreesde, het interne tegenover het externe. De bladen worden niet apart geïnterpreteerd, maar in de dialoog die ze creëren door elkaar aan te kijken.

In zijn eenvoudigste vorm plaatst men twee kaarten tegenover elkaar; in rijkere varianten stelt men twee paren tegenover elkaar, wat toelaat bijvoorbeeld de positie van elke persoon in een relatie te contrasteren. Het essentiële verandert niet: de betekenis ontstaat uit de beweging tussen de kaarten, niet uit elke geïsoleerde kaart.

Deze schikking is bijzonder nuttig voor relationele vragen — hoe elke partij zich ziet, wat de ene verwacht tegenover wat de andere vreest — en om innerlijke conflicten te verkennen, wanneer een beslissing het verlangen tegenover de angst of de rede tegenover de emotie stelt.

Om ze goed te lezen legt men best eerst vast wat elke kant vertegenwoordigt voor men de kaarten omdraait, en observeert dan hoe ze op elkaar antwoorden: versterken ze elkaar, spreken ze elkaar tegen, vullen ze elkaar aan? De kaart die negatief lijkt nuanceert of brengt de andere vaak in evenwicht in plaats van haar teniet te doen.

De meest voorkomende fout is elke kaart te behandelen als een vaste en onafhankelijke positie, zoals in een lineaire legging. De spiegel vraagt het tegenovergestelde: de relatie tussen beide volgen, want daar zit de informatie die een temporele opeenvolging niet toont.

Zo wordt de spiegel een bevoorrecht instrument om twee gezichtspunten of twee tegengestelde krachten te confronteren, en hun ontmoeting de betekenis van de lezing te laten onthullen.